เพื่อนถามผมว่า

ทำไมมึงดูหน้าตาไม่ค่อยฉลาดแต่เรียนเก่งจังวะ
ผมตอบว่า
แม่กูสอนให้ขยันแล้วก็ตั้งใจเรียน
เพื่อนถามว่า
ทำไมมึงอารมณ์ดี ไม่เครียด-โกรธใครบ้างเลยหรือไงวะ
ผมตอบว่า
แม่กูสอนให้เป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข
เพื่อนถามว่า
ทำไมมึงพูดกับคนอื่น ดูสุภาพ อ่อนน้อมกับทุกคน
ผมตอบว่า
แม่กูสอนให้พูดดีกับทุกคน ไม่ว่าเขาเป็นใคร เราพูดดีกับเขา เขาก็จะพูดดีกับเรา
เพื่อนถามว่า
ทำไมพี่น้องมึงตั้งหลายคน ทำไมรักใคร่กันดี ไม่เคยทะเลาะกันเลยวะ
ผมบอกเพื่อนว่า
แม่กูสอน ให้พี่น้องรักกันทุกคน เพราะหมากับแมวที่อยู่บ้านเดียวกัน มันยังรักกันได้ ทำไมพี่น้องกัน จะรักกันไม่ได้
เพื่อนถามว่า
ทำไมมึงถึงรักชาติ รักในหลวง มากมายนักวะ
ผมตอบว่า
แม่กูสอน ให้สำนึกถึงบุญคุณของแผ่นดิน-พระมหากษัติรย์ ทุกพระองค์
สอนให้รู้จักคำว่า จงรักภักดี ตั้งแต่กูยังไม่รู้ความหมาย จนทุกวันนี้ กูรู้แล้วว่า
คำว่าจงรักภักดี นั้น ยิ่งใหญ่เพียงใด

เพื่อนถามว่า
ทำไมแม่มึงถึงสอนอะไรมึงมากมายจังเลยวะ
ผมตอบว่า
ที่กูเป็นกูอยู่จนทุกวันนี้ ก็เพราะ แม่กูสอน
มีอย่างเดียวที่แม่กูไม่ได้สอน คือ
แม่กูไม่ได้สอนให้รักแม่ แต่กูรักแม่ว่ะ